Maaike Bearelle
’t Zijn Mensen!
We leven in een tijdsmoment waar technologie alles overheerst. Ook in de kunst bestaan ingrepen om het gebrek aan werkelijke kwaliteit weg te moffelen.
Fotografe Maaike Bearelle kent slecht vier componenten: de fotocamera, het onderwerp mens, het observerend oog, en het licht zoals het zich aandient.
In navolging van haar overleden echtgenoot fotograaf Stan Kenis heeft ze voor zichzelf de fotografie ontdekt als middel om zich artistiek uit te drukken, om zin te geven aan haar leven.
Dit leidde tot een serie sublieme portretten van bijzondere mensen, bijzonder in hun echtheid, kleine mensen die met verwonderde ogen naar de einder van het leven turen, grote mensen ook, met die milde blik van berusting, waar de vreugde en de weemoed van het leven sporen heeft geëtst.
Deze verwondering en/of berusting werd door Maaike Bearelle in beeld gebracht tijdens intieme momenten van samen zijn, in vertrouwen, oog in oog, secuur. Herinneringen waar het moment van ontstaan en het resultaat evenwaardig zijn aan elkaar, onuitwisbaar.
Ze toont de mens in zijn eigen betekenis mooi en getekend, nooit vertekend, niet beter dan dat ze zijn, maar ‘zoals’ ze zijn, de ziel die het gelaat bespeelt in zijn fragiele speelsheid.
Het isoleren van menselijke schoonheid gestileerd in één beeld, dat ene beeld dat doordringt, dat ons benieuwd maakt naar wie ze zijn.
De geborgenheid die in elk portret figureert is niets meer dan de weergave van een feitelijk moment van samen zijn.
‘Kunst’ zei Gertrude Stein ‘moet leven in het feitelijke heden en dat feitelijke heden volledig uitdrukken’.
Deze betekenis sluit precies aan op de wijze waarop Maaike Bearelle de fotografie benadert; compromisloos, direct, zonder franjes maar met een overduidelijke empathie voor hen die voor haar lens verschijnen.
Ze bespeelt een terrein dat zich bewust beperkt tot het intieme mensbeeld, alleen of met twee.
In haar duo portretten schetst ze de mens zoals hij samen is, een relaas van samen zijn en samen leven, het verhaal van de kleine geschiedenissen tussen mensen.
Iedere foto is een vertelling die voortspruit uit een ontmoeting, waarvoor tijd wordt genomen, waar de fotografe op zoek gaat naar wat haar intrigeert in degenen die ze wil portretteren, mensen uit haar onmiddellijke omgeving, of wie ze toevallig tegen komt. Het moet liefde zijn op het eerste gezicht!
De mensen die ze fotografeert staan niet model, zijn ook geen model maar passanten in haar leven.
Ieder portret verraadt een persoonlijk verhaal, verscheiden, geen systeem, geen verworvenheid maar steeds een nieuwe gebeurtenis gevat in een moment.
Meer is het niet, en meer moet dat niet zijn, intuïtie is een mooi woord, ambachtelijkheid ook, en eenvoud is de toetssteen van alle sublieme ideeën. Het is met andere woorden ‘kunst’ ook al zal Maaike Bearelle dat zelf nooit zo benoemen.
DirkPauwels.
